* * * Сядзім у прыцемку, чакаем да відна І пазіраем, як варона ў комін… Ці ж праўда тое, што мы нацыя адна, Або ўсё гэта толькі марны гоман? Куды схаваўся той магутны дух, Які перамагаў у жорсткіх сечах? Навокал – толькі рэха аплявух, Хлусня і зайздрасць, смутак і галеча… * * * Адна траціна [...]
- Скажы мне, хто ты, мой юнача? – Я Беларусі-Маці сын. – Які твой край?
Вся слава досталась старухе зиме. Голодные кони бродили по снегу. Два война сидели на белом холме, Два война смотрели на красную реку…
Невясёлыя думкі маркоцяць мяне, Калі бачу я замчышчаў даўніх вышыні. Там кавалася слава маёй старане, Там калісьці былі нашай волі цвярдыні.
Вялікі мой народ, зямля мая. Гняздо пакут, змагання і свабоды, Зямля маіх нябёс, маёй каханай, Маіх сяброў, маёй спявучай мовы…
Паўстань з народу нашага, Прарок, Праяваў бураломных варажбіт, I мудрым словам скінь з народу ўрок, Якім быў век праз ворагаў спавіт!
1 Чей старый терем на горе крутой Рисуется с зубчатою стеной? Бессменный царь синеющих полей, Кого хранит он твердостью своей? Кто темным сводам поверять привык Молитвы шепот и веселья клик?